Vakantie: van NY naar Cape Cod, naar Savoy State Park

Na twee weken vakantie hebben we inmiddels 5 staten aangedaan (Connecticut, Rhode Island, Massachusetts, Vermont en New York) en verblijven we in Binghamton, NY in een appartementje van een particulier dat we via Airbnb.com hebben gevonden. Een aanrader voor de reiziger met lef en als je het treft veel handiger dan een hotel (en een erg leuke site om op te snuffelen). En wij hebben het getroffen want eigenaresse Laura, die we alleen via telefoon en e-mail gecontacteerd hebben, heeft een keurig en brandschoon appartement, met een keukentje en een ijskast gevuld met verse eitjes, jus d’orange en muffins en – hoezee hoera na een week kamperen – een bad en een wasmachine plus droger. Ik belde haar net nog even en ze liet ons weten vooral een glaasje wijn te nemen uit de fles op het aanrecht. En dat voor dezelfde prijs als een motel langs de weg.

Vanochtend reden we weg van de camping in Savoy Mountain State Park in de Berkshires. Het was een topweek. Prachtige, stille camping, met grote plekken onder de bomen, rond een heuvel met appelbomen. Iedere plek had een vuurplaats met een rooster om op te bbq’en en een campingtafel met banken. Bij de ingang kon je houtblokken kopen en via een paadje 10 meter van onze supermooie tent (dank Anjo!!) liep je zo naar een doodstil meer (denk: foto’s van Canadese meren maar dan iets kleiner) waar je kon zwemmen. In de buurt liepen allerlei ‘trails’ en Remke en Tobias vonden dat heel avontuurlijk. Ze liepen voorop en zongen dan keihard vieze liedjes over poep en pies zodat eventuele beren mijlenver waren voordat wij in de buurt kwamen. Tja, door die beren de eerste nacht toch niet zo lekker geslapen... er loopt daar heel wat rond (wilde zwijnen, wasberen, oppossums, elanden, etc) en die klinken ’s nachts allemaal als beren. Alles moest voor het slapen de auto in, dus ieder vies bordje, alle vuilnis, al het eten en alle toiletartikelen. Een keer hebben we de vuilniszak in de boom laten hangen en die was prompt aangevreten. Een andere keer lieten we een pannetje met aangekoekte melk op het campinggasje staan en die werd prompt ’s nachts omver gelopen door ... iets. Het wc hok was een beetje ver dus ’s nachts plassen deden we maar gezamenlijk waarbij de een in de richting van de beren scheen terwijl de ander... Overigens was het ook best fris ’s nachts en het feit dat Justus zijn slaapzak was vergeten in te pakken (note JB: over deze stelling valt te twisten) leidde ook nogal eens tot wakker worden vanwege koude tenen of andere uitstekende delen.

Koken deden we vooral op het vuur, dat is toch wel zo leuk! Maiskolven in de schil, aardappels in de hete as, brood op een stok, worsten op het rooster en ook gewoon de koffiepot, het smaakt allemaal lekkerder van een eigen gestookt vuurtje. Om te eindigen met een stuk of wat marshmellows natuurlijk. En alcohol is verboden op die campings maar in het stikdonker ziet niemand wat er in dat plastic campingbekertje zit dus dat viel gelukkig erg mee. Na een paar dagen ontmoette Justus zowaar een Nederlander, die al 16 jaar met zijn vrouw in Massachusetts woont en werkt (aan Smith College in Northampton). Zij hadden twee kindertjes van 4.5 en 2. R&T vonden dat een feest, hoewel Tobias bij de eerste ontmoeting uitriep: “Maar mama, er is helemaal geen jongetje bij!”.  Gelukkig kwam hij er al snel achter dat de oudste net zo’n stouterd was als hij. Twee avonden met z’n allen gekampvuurt en vanochtend zijn de kinderen nog even salamanders gaan vangen voor we vertrokken. Het stikte er van het leven, uilen, spechten, kolibries, allerlei mooie vlinders, chipmunks die onder onze tent logeerden, een (verlaten) beverburcht in het meer, een enorm wespennest drie tenten verder in de boom, mooie rupsen, herten, etc.  Enige minpunt; sanitair is errug basic...

De week daarvoor zaten we in Cape Cod met mijn collega Hanneke en haar man Stijn plus kindertjes Marlies en Bram, in een tophuis vlakbij het strand. Vanuit NY rij je (op een zaterdagnamiddag) in 5.5 uur langs de kust naar Cape Cod, en dan zit je in een klap op een prachtige landtong, met zoutwatermoerassen, verlaten stranden, leuke dorpjes en walvissen vlakbij! Op de weg erheen zag ik zo’n bord dat waarschuwt voor overstekende herten.  Nu heb je die in Nederland ook maar wie kent er iemand die ooit een hert langs de weg heeft gezien? Niemand. Nou, hier zie je ze dus wel. En de eerste keer dat ik er een zag maakte dat Tobias zo gelukkig dat hij uitriep: “Dankjewel voor de herten mama!!”. Daarna zagen we er nog een stuk of wat, toen werd het te donker en beweerden R&T dat ze tijgers en walvissen langs de bosrand zagen. Tijdens die week zijn we een halve dag met een boot vanaf Provincetown walvissen gaan spotten, die daar in vrij grote hoeveelheden rond het Stellwagen Bank National Marine Sanctuary  http://en.wikipedia.org/wiki/Stellwagen_Bank_National_Marine_Sanctuary rondzwerven.  We hebben aardig wat Minke walvissen gezien en bultrugwalvissen en in de verte de spuit van de een na grootste walvis die er is, de blauwe vinvis. Echt heel spectaculair (het ontlokte Tobias wederom de uitspraak: “dankjewel voor de leuke dag en voor de walvissen” – en als hij dat zegt is hij echt heel gelukkig).  Aan boord was ook een bioloog die heel leuk vertelde over de walvissen en het reservaat. Verder hebben we in Cape Cod het glasmuseum in Sandwich bezocht (demonstratie glasblazen gezien) en vooral heerlijk in zee gezwommen en heel veel muggen doodgeslagen. Het was zo erg dat we ’s avonds niet eens buiten konden eten. En dat dus aan zee. Beter om in de zomer hoog in de bergen te zitten, blijkt. De een na laatste avond heeft Stijn gezorgd voor kreeften voor het diner, want dat hoort erbij natuurlijk op Kaap Kabeljauw. Het was een hele ervaring maar schijnt een aanslag te zijn op je cholesterol. Maar weggespoeld met veel wijn.

Er is hier nu een waanzinnig vuurwerk bezig buiten. We dachten eerst dat er een shoot-out plaatsvond want het is een beetje een vage buurt hier maar toch maar even gaan kijken en het is dus vuurwerk. Schijnt iets met baseball te maken te hebben. Morgen gaan we naar Ithaca, waar Cornell University zit. Volgens de Lonely Planet een leuke stad, kunnen we gelijk pyjama’s kopen voor de volgende camping want inmiddels is de temperatuur gedaald naar zo’n 21 graden overdag. Zondagochtend verjaardagsontbijt voor Justus in bed en dan rijden we door naar Watkins Glen State Park camping. Mogelijk hebben we daar wederom geen enkel bereik maar we verwachten dat het wel mee zal vallen omdat we in de staat NY zijn nu. Voor de zekerheid het telnr van de camping/park: tel/skype +1 607 535 4511. We staan op plek 232 en de reservering staat op mijn naam. Foto’s volgen op www.jsrtinny.blogspot.com en op facebook!